اضافه به علاقمندي ها (Add To Favorites)   
پنجشنبه, 01 آبان 1393      
سفالگری مشاهده در قالب پی دی اف چاپ معرفی به دوستان
(0 votes, میانگین 0 از 5)
سه شنبه ، 15 بهمن 1387 ، 14:04

گفته می شود که صنعت سفال گری حدود 000/10 سال قبل توسط زنان اختراع شد . همان طور که در مورد سبدبافی اشاره شد . آن ها گل را بر روی سبد مالیده در آتش می پختند و بدین ترتیب ظروف موردنیاز خود را تهیه می کردند . (( زنان سفال گر را در دره ی مکزیک ، در میان سرخ پوستان آمریکای شمالی ، در شمال تایلند ( سیام ) ، بخش هایی از آفریقای شرقی و در ایران ، در بلوچستان و کردستان و گیلان می توان یافت .

)) آثار سفالین نه تنها در گذشته جنبه ی علمی و مصرفی داشته بلکه امروز نیز در نقاط مختلف ایران و برخی از کشورها ظروف سفالی مورد استفاده قرار می گیرد . به عنوان مثال کوزه های سفالی برای نگهداری آب در فواصل کوتاه زمانی به کار می رود ، زیرا سفال دارای منفذهای زیاد است و از سوی دیگر جاذب رطوبت می باشد و به همین علت تا حدودی آب را تصفیه کرده و خنک نگه می دارد . به دین ترتیب که آلودگی های آب همراه با نفوذ کند آن به درون سوراخ ها و منفذها از آب جدا می شود و بخار شدن آب از روی بدنه ی بیرونی سفال ، آب را در روزهای گرم خنک نگاه می دارد . سفال گری در ان واحد ساده ترین و دشوارترین هنرها است . ساده ترین است . زیرا ابتدایی ترین هنر است . دشوار ترین است زیرا انتزاعی ترین هنرها است .... باید ... سنجید سفال گری در ذات مجرد خود هنرهای تجسمی است . شیوه های سفال گری در گیلان مانند اغلب سرزمین هایی که به این صنعت دستی می پردازند بیشتر شامل نقاشی و صیقل زنی بوده و نقش پردازی آن ها نیز تقلید از بافت سبد وحصیر است . سفالینه های گیلان در دوره های باستانی به ویژه در هزاره ی دوم قبل از میلاد غالباً به رنگ های مشکی از رنگ استفاده نمی کردند بلکه آن ها را با تغییر شیمیایی گل به وسیله ی کاهش اکسیژن هنگام پختن به رنگ مشکی در می آوردند . قبل از پختن سفال و بعد از خشک شدن گل آن را توسط سنگ صیقل زده درخشان می ساختند و بعد در کوره قرار می دادند . بدین ترتیب سفال به رنگ مشکی زنده ای در می آمد . کارشناسان با بررسی سفالینه هایی که در کاوش های باستان شناسی گیلان به دست آمده اظهارنظر کرده اند که روش ایجاد رنگ سیاه با کاهش گرما از زمان هخامنشیان تا امروز به کار نرفته و اصول فنی آن به صورتی که نزد سفال گران گیلانی و احتمالاً در برخی دیگر از نقاط ایران معمول بوده روشن نیست . نکته قابل توجه در سفال گری گیلان تنوع زیاد آن است بدین توضیح که اشیاء مختلفی نظیر اثاثیه ی منزل ، انواع ظرف ها ، مجسمه ها و اسباب بازی ها و مهره ها ، مصالح ساختمانی و ابزارآلات گوناگون از سفال ساخته شده که هنوز رواج دارد . سفال هایی که به عنوان وسایل ضروری زندگی مورد استفاده مردم قرار می گیرند و تولید انبوه دارند مانند سفال های سقف برای پوشش بام ها و انواع ظروف مورد نیاز خانه ها از قبیل گمج ، گلدان ، خمره ، کوزه ، تابه ی گمج ، نمک دان و غیره دوم سفالینه هایی که جنبه ی تزئینی دارند و در ساختن آن ها ذوق و استعداد هنری به کار می رود گروه نخست را نمی توان جزو صنایع دستی به شمار آورد . در حالی که سفالینه های گروه دوم که هدفی جز خلق و آفرینش زیبایی و نمایش آن ندارند صنایع دستی به مفهوم واقعی هستند . برخی از سفالینه های زیبایی را نیز که به شکل وسایل موردنیاز مانند ظرف و گلدان و غیره عرضه می شوند می توان در شمار صنایع دستی قرار داد . از ویژگی های سفال گیلان بدون لعاب بودن آن است . سفال گران گیلانی غالباً از لعاب استفاده نمی کنند تا به کار خود اصالت بیشتری بدهند . در مواردی که استفاده از لعاب ضروری است مانند ساخت گمج ، لعاب سبز رنگ به کار برده می شود . رنگی که با طبیعت گیلان سازگاری دارد . کارگاه های مختلفی در شهر رشت به این کار اشتغال دارند .

 

 

افزودن نظر

کد امنیتی
تصویر جدید

 
آخرین بروز رسانی: چهارشنبه, 30 مهر 1393 - 13:30
بازديد:20573975

بازدیدکنندگان آنلاین : 721