گیلان ملیلان

شاعر : محسن آریاپاد

وارش تی واسی ، خو سرا  شیفون َزنـِه  گیـلان !
آذوقـه فَـادِه خـاكـاَ ، جـه ابـرانـه  ملیـــلان
دریایـاَ  که بی لپّـه دینی  اَینه  بوبُسـته
ماهی مرا  خو صافه سر و دیـما  بوشُسـته
خورشیده چومه سایه ، اِیسه دُرفکه سُرمه
توتـه  تَرَه ولگان ، تی کجه پِئلَه رِه  نـرمه
اَستانه جلال اشـرفه بُقـعه ، ايسه بركت
كي ناجاَ ، سيفيدروده ماَنستان دَهِه حركت
وارش تی واسی ، خو سرا  شیفون َزنـِه  گیـلان !
آذوقـه فَـادِه خـاكـاَ ، جـه ابـرانـه  ملیـــلان
لاجانه چـاَیی ، ایرانـه رِه  غمـزه فروشـه
تـا  باقیه باغانه میان ،  سـبزه بـه دوشـه
زيتون داَر و بج وُشه اَنه وشتن كله ، داغـه
سوسن ، داماشه باغه دورون ،  چِلتا چراغه
گيـله لا بخواباشو عتيقه مـراَ ،  مارليك
گفتاندره : مي كُئنه تمـدّن   نيـه تاريـك
وارش تی واسی ، خو سرا  شیفون َزنـِه  گیـلان !
آذوقـه فَـادِه خـاكـاَ ، جـه ابـرانـه  ملیـــلان
بی تالـشه نـاَم ، ماسـوله نـاما  نشا بردن
قلـعه روخانـه مُرخـه دره   فومنـه گردن
مُردابـه پِلـئِه کاسـه دورون قاقاَ  بِـه آدم
تی چش پَـره مِن  راسته که آدم ، اَورِه کم
هر جا  وطنـه رِه ،  ببـه آزادي غزلخوان
ویشتر دَتاوِه  جنگله سر میرزا کوچي خان
وارش تی واسی ، خو سرا  شیفون َزنـِه  گیـلان !
آذوقـه فَـادِه خـاكـاَ ، جـه ابـرانـه  ملیـــلان
 

باران به خاطرِ تو ، (گُلِ توري) به سر مي گذارد  گيلان !
از مليــله هـاي ابـرها ، بـه خـاك  آذوقـه مي دهـد
دريـا را كـه مي بيني بي مـوج آئيـنه شــده است
بـا مـاهي سـر و صـورتِ صـاف خـود را شسته است
سايـه ي چشـمِ خورشـيد ، سـرمـه ي دُرفـك است
برگ هاي ترِ توت ، براي پيله ي  ابريشم تو  نـرم است
بقـعة جـلال(الدين) اشـرفِ آسـتانه ، بركـت است
كــه آرزو  را ماننـد سفيـدرود  حـركـت مي دهــد
باران به خاطرِ تو ، (گُلِ توري) به سر مي گذارد
از مليــله هـاي ابـرها ، بـه خـاك  آذوقـه مي دهـد
چــاي لاهيـجان ، بـراي ايـران غمــزه مي فروشـد
تـا در ميـان باغها باقي اسـت ،  سـبز بـر دوش است
محدودة رقصِ خوشـة برنج و درخت زيتون ، داغ است
سـوسـن ، درون بــاغِ دامــاش ،  چـلچــراغ است
با (داشتنِ) عتيقة به خواب رفته در لاي خاك ، مارليك دارد
دارد می گوید : تمدن کهن من تاریک است
باران به خاطرِ تو ، (گُلِ توري) به سر مي گذارد
از مليــله هـاي ابـرها ، بـه خـاك  آذوقـه مي دهـد
بـدونِ نـام تالـش ، نـامِ ماســوله را نمي تـوان بـرد
ريسه دانه هاي تزئينيِ قلعه رودخان  در گردن فومن است
درونِ كاسـه ي بـزرگِ تـالاب ، آدم ،  گيـج  مي شود
ميـانِ دامنـه ات ، راست است كه آدم  ، كـم مي آورد
هـر جـا  بـراي وطــن ، آزادي غـزلخــوان شـود
ميرزا كوچك خان ، بيشتر بر سـرِ جنگل  مي درخشد
باران به خاطرِ تو ، (گُلِ توري) به سر مي گذارد
از مليــله هـاي ابـرها ، بـه خـاك  آذوقـه مي دهـد