کشت برنج در شالیزارهای آستارا

گیلان را به برنجش می شناسند برنجی که با رنج بدست می آید. کشاورزان گیلانی ناگزیر به کشت این محصول هستند چرا که این کار ریشه در فرهنگشان دارد و نسلهاست این کار ادامه داشته و دارد. دلیل دیگر کشت برنج نوع آب و هوا و زمین مرطوب این استان است. هر ساله کشاورزان زحمتکش در اواخر زمستان و گاها اوایل بهار که بستگی به نوع زمین و بارش باران نیز دارد شروع می کنند به پرورش جوانه برنج که به اصطلاح محلی به آن توم می گویند. پس از مدتی زمانی که تومها جان گرفت توسط خانمهای روستایی در مزارعی که زمینش توسط آقایان آماده شده کاشت می شود. بعد از کاشت در زمانهای مختلف کار دوباره و وجین و کندن علفهای هرز صورت می گیرد که این کار باعث بهتر رشد نمودن توم می شود. بعد از این مراحل کشاورز منتظر بالا آمدن برنج می شود. اندکی مانده به فصل برداشت که اواخر تابستان است زمینهای گیلان از سرسبزی چشم هر رهگذر را نوازش میدهد. هنگامی که این سبزی برنگ طلایی درآمد نشانگر آنست که برنج آماده برداشت است. بار دیگر کشاورزان گروهی به مزارع برنج رفته و برداشت را با خوشحالی انجام می دهند و این خوشحالی برای کسانی زیادتر است که دختر دم بختی دارند یا پسری را برای داماد شدن آماده می کنند ویا خدای نکرده مریضی برای درمان. برنج که برداشت شد گذر کشاورز به کارخانه های برنجکوبی می افتد تا کارخانه برداشتشان را که همان شلتوک است به برنج تبدیل کند. و در نهایت کشاورز می ماند و برنجش وهزار آرزو.