جهش تولید | چهارشنبه، ۱ بهمن ۱۳۹۹

چگونه کودک بیش فعال را از بازیگوش تشخیص دهیم؟ - show-content

 

 

نمایشگر دسته ای مطالب

بازگشت به صفحه کامل

چگونه کودک بیش فعال را از بازیگوش تشخیص دهیم؟

چگونه کودک بیش فعال را از بازیگوش تشخیص دهیم؟


مطب شلوغ است. تمام صندلی‌ها پر از بیمار است اما آنچه جلب توجه می‌کند کودکی است که دورتادور صندلی‌ها می‌چرخد، پای مریض‌ها را لگد می‌کند، به بعضی‌ها مشت می‌زند و به پدرش هم بد و بیراه می‌گوید که چرا او را اینجا آورده و به پارک نبرده است. زمانی که پزشک وارد مطب می‌شود در یک نگاه وضعیت را می‌سنجد به کودک اشاره می‌کند و به منشی‌اش می‌گوید: اول این مریض را می‌بینم و بعد به اتاقش می‌رود.

گویی او به تجربه می‌داند که اگر این کودک چند دقیقه دیگر با اعصاب دیگران بازی کند، نظم مطب را به هم می‌ریزد و...

اختلال بیش‌فعالی توام با نقص توجه (ADHD) یکی از اختلالات شایع روانی در کودکان ونوجوانان است.

دانشیار دانشگاه علوم پزشکی تهران درباره اختلال بیش‌فعالی در کودکان به خبرنگار ما می‌گوید: ADHD، یکی از مشکلات شایع روانی است که امکان ابتلا به آن در پسران بیش از دختران است و در فرزندان اول خانواده هم بیشتر دیده می‌شود.

دکتر آخوندزاده درباره درصد کودکان ونوجوانان مبتلا به این بیماری در ایران و جهان می‌گوید: آمار کودکان و نوجوانان مبتلا به ADHD در ایران و اروپا ۳ تا ۵ درصد است اما به دلیل تفاوت معیارهای تشخیصی، در آمریکا تا میزان ۱۰ درصد هم گزارش شده است.

وی درباره تفاوت معیارهای تشخیصی این بیماری در فرهنگها می‌گوید: در فرهنگ کشور ما خیلی اوقات فعالیت زیاد کودک، یک شاخص مثبت است، در حالی که شاید در فرهنگ سایر کشورها اینطور نباشد.

دکتر آخوندزاده درباره علائم ADHD یا «اختلال بیش‌فعالی همراه با نقص توجه» می‌گوید: در افراد مبتلا به این اختلال تحرک زیاد و بیقراری مشاهده می‌شود. فرد عصبانیت‌های زیاد و یا بی‌مورد دارد، دچار عدم تمرکز است و پرش افکار دارد و دچار افت تحصیلی می‌شود، فرد اختلالات رفتاری دارد و ممکن است رفتارهای پرخاشگرانه‌ای در رابطه با بقیه کودکان و یا معلمین و خانواده از خود نشان بدهد.

این اشخاص خواب منظمی ندارند و دچار مشکلات خواب و کابوس می‌شوند.

این استاد دانشگاه درباره مرز تشخیص این کودکان با بچه‌های بازیگوش که طبیعی هستند می‌گوید:‌در کودکان سالم و بازیگوش، فعالیت زیاد باعث کاهش بازده کودک نمی‌شود به عبارت دیگر کودک در کنار فعالیت زیاد جسمی، در تحصیل و روابط اجتماعی خود، فرد موفقی است، اما در کودکان مبتلا به ADHDدر کنار فعالیت زیاد، اختلالات رفتاری و اختلال تحصیلی دیده می‌شود. بنابراین در واقع مرز تشخیص برای این کودکان ایجاد اختلال در عملکردهاست نه میزان فعالیت آنها. دکتر آخوندزاده درباره علت بیش‌فعالی کودکان می‌گوید: در بروز این عارضه عوامل ژنتیک دخالت دارد. آنچه که در این باره کاملا مشخص شده اختلالات بیولوژیکی است که در میانجی‌های شیمیایی مغز این افراد وجود دارد.

وی ادامه می‌دهد: به صورت اخص نقص دو میانجی شیمیایی دوپامین و نوراپی نفرین در سیستم اعصاب مرکزی کودک می‌تواند باعث بروز (ADHD) یا «اختلال بیش فعالی توام با نقص توجه» شود.

معاون پژوهشی دانشکده علوم پزشکی دانشگاه تهران درباره درمان ADHD می‌گوید: با توجه به اینکه نقص دو ماده میانجی نوراپی نفرین و دوپامین عامل بروز «بیش فعالی همراه با نقص توجه» می‌باشد لذا بسیاری از درمانهایی هم که برای این عارضه انجام می‌شود براساس جبران کمبود این دو ماده است.

وی ادامه می‌دهد: خوشبختانه درمان‌های رایج این بیماری غالبا اثربخش است و فرد را کاملا تحت کنترل قرار می‌دهد.

وی می‌افزاید: داروهایی که می‌توانند در کنترل این عارضه موثر باشند در درجه اول داروهای محرک یا استیمولنت هستند که داروی عمده‌اش متیل فنیدیت یا ریتالین است و نیز از ترکیبات دکستروآمفتامین نیز استفاده می‌شود.

دکتر آخوندزاده درباره میزان تاثیر این داروها می‌گوید:‌۷۵ درصد بیماران به این داروها خوب جواب می‌دهند اما برای ۲۵ درصد بیماران که به دلیل عوارض جانبی داروهای محرک (که شامل بی‌خوابی و اختلالات خواب، سردرد، تهوع و اختلالات گوارشی و مشکلات رشد برای کودک و کم‌اشتهایی است)، به این داروها پاسخ نمی‌دهند از داروهای خط دوم و سوم استفاده می‌کنیم که شامل داروهای ضدافسردگی و داروهای غیراستیمولنت هستند که معروفترین آنها آتاموکسیتین است. دکتر آخوندزاده با هشدار به خانواده‌ها در مورد عدم توجه به درمان کودکان بیش‌فعال می‌گوید:‌اگر این بیماری به موقع درمان نشود، در بزرگسالی می‌تواند مشکلات متعددی ایجاد کند.

وی می‌افزاید: یکی از این مشکلات می‌تواند وابستگی به مواد مخدر در بزرگسالی باشد اما در صورت تشخیص و درمان به موقع کودکان بیش‌فعال در بزرگسالی زندگی نرمال و طبیعی خواهند داشت.

وی به مشکل استفاده از داروهای محرک اشاره می‌کند و می‌گوید: این داروها به راحتی مورد سوء استفاده قرار می‌گیرد چون اثرات آمفتامین لایک یا شبه آمفتامین دارد و خانواده‌ها باید توجه داشته باشند که داروهای تجویز شده برای بیمار نباید از سوی افراد غیربیمار در خانواده مورد استفاده قرار بگیرد چون موجب اعتیاد می‌شود.

وی درباره نقش سایکوتراپی یا روان‌درمانی در رابطه با کودکان بیش‌فعال تواءم با نقص توجه می‌گوید: معمولا در کنار دارودرمانی، سایکوتراپی هم انجام می‌گیرد و حتی گاهی اوقات که با ADHD خفیف مواجه هستیم، بدون اتکا به درمان دارویی فقط با توصیه به خانواده‌ها آن را کنترل می‌کنیم.

وی می‌گوید: رفتار درمانی قطعا اثربخشی دارو را در کودکان مبتلا به ADHD‌ بالا می‌برد و روند درمانی آنها را تسهیل می‌کند.

نقص دو میانجی شیمیایی دوپامین و نوراپی نفرین در سیستم اعصاب مرکزی کودک می‌تواند باعث بروز "ADHD" یا «اختلال بیش فعالی توام با نقص توجه» شود

اگر عارضه «بیش فعالی توام با نقص توجه» به موقع درمان نشود، در بزرگسالی می‌تواند مشکلات متعددی ایجاد کند.

رفتاردرمانی قطعا اثربخشی دارو را در کودکان مبتلا به ADHD بالا می‌برد و روند درمانی آنها را تسهیل می‌کند.



http://persiandiet.com