ناصر مسعودي

ناصر مسعودي در سال 1314 در شهر ترانه هاي ناب باران – رشت – ديده به جهان گشود. او در طبيعت سرشار از موسيقي گيلان نشو و نما يافت و از كودكي با نواي هاي گوش نواز محيط اطرافش خو گرفت و شوق همنوايي با اين ترنم ها در دلش شكفت. هر چند در كودكي و نوجواني به علت مضايق معيشت امكان فراگيري و ممارست در اين راه برايش ميسر نبود ، اما با گوش فرا دادن به آواي گرم خوانندگاني چون بديع زاده ، قمرالملوك وزيري ، ظلي و . . . در تلاشي ناخودآگاه به آموختن نرمهاي موسيقي ايراني پرداخت.
مسعودي در سال 1328 به همراه خانواده به تهران مهاجرت كرد و با همت و انگيزه اي كه داشت ، توانست در محضر استاد علي اكبر خان شهنازي حاضر شده و كسب فيض نمايد . در سال 1334 دوباره به رشت بازگشت و عشق به هنر اين بار او را به سمت بازيگري تئاتر كشانيد. با افتتاح راديو گيلان در سال 1336 مسعودي به عنوان يكي از نخستين خوانندگان در اين راديو به اجراي برنامه پرداخت.
سال 1339 نقطه عطف فعاليت هاي مسعودي به شمار مي رود ، چرا كه در اين سال او توسط يكي از دوستان خانوادگي به استاد بي بديل احمد عبادي و خانم ملوك ضرابي معرفي شد و استاد عبادي از دانسته هاي پر شمار و ارزشمند خود به مسعودي بسيار آموخت.
مسعودي در طول اين سال ها با اجراي چندين قطعه آواز در برنامه گلها با هنرمندان بزرگي چون مهدي خالدي ، حبيب الله بديعي ، ورزنده ، فرهنگ شريف ، امير ناصر افتتاح ، محمد موسوي ، جليل شهناز ، حسن كسايي ، اصغر بهاري و بسياري ديگر از اعزه هنر اين مرز و بوم كه ذكر نامشان در اين مقاله نمي گنجد ، ‌همكاري نموده است. از مشهورترين قطعات آوازي وي مي توان به «ديوانه ام» ، «رفتي ، ولي كجا» اشاره كرد.
وي با توجه با عشقي كه به موسيقي محلي زادگاهش داشت. عمده فعاليت خود را بر اجراي ترانه هاي محلي گيلك متمركز نمود و علاوه بر باز خواني ترانه هاي فلكور و كهن كه سينه به سينه نقل شده ، با بهره جويي از اركستراسيون و حال و هواي ويژه اي موسيقي محلي ، آثار نويني هم پديد آورد.
و در اين راه با موسيقي دانان بزرگي چون : مرتضي حنانه – مصطفي كسروي ، فرهاد فخرالديني ، فريدون ناصري ، سيروس شهردار ، حسين صمدي و ... همكاري مي كند. اما طولاني ترين دوره همكاري او با استاد علي اكبر پور بوده است و حاصل اين همكاري چندين ترانه به ياد ماندني است. اكثر اين ترانه ها با كلام شيرين ترانه سراياني چون : بهمن فرخي ، ماهدخت مخبر ، تيمور گورگين ، شهدي لنگرودي ، جعفر مهرداد و ... همنوا بوده است. از مشهورترين ترانه هاي محلي مسعودي مي توان : مير علي چوپان ، نم نم باران ، الله تي تي ، سياه بهار ، آفتاب گوله و . . . را نام برد.
مسعودي پس از پيروزي انقلاب اسلامي با اجراي ترانه ي عنوان بندي سريال «كوچك جنگلي» فعاليت خود را از سر گرفت و پس از آن سه آلبوم محلي با نام هاي كوراشيم (بازخواني ترانه هاي فولكور) ، پرچين (بر اساس ترانه هايي از جهانگير سرتيپ پور) و هلاچين (به ياد و با ترانه هاي شيون فومني) ، و يك آلبوم فارسي با نام : قلندر (با غزل هايي از زنده ياد نوذر پرنگ) را منتشر كرده است.
تازه ترين كار او اجراي ترانه تيتراژ و پاين بندي سريال «بوي گلهاي وحشي» است.
مسعودي در سال 1342 ازدواج نموده كه حاصل زندگي مشتركش دو فرزند دختر (بنفشه و بيتا) و يك پسر (علي) است.
مجموع ترانه هاي مسعودي در طول 50 سال بالغ بر  500  ترانه است كه بيش از 200 آهنگ فارسي و سنتي 15 برگ سبز و 10 شاخه گل و بيش از 250 ترانه محلي گيلك حاصل كار ايشان مي باشد و خوشبختانه هنوز نيز فعال هستند.