سال تولید، پشتیبانی‌ها و مانع زدایی‌ها | دوشنبه، ۲۴ خرداد ۱۴۰۰

محمد بُشرا - show-content

 

 

نمایشگر دسته ای مطالب

بازگشت به صفحه کامل

محمد بُشرا

محمد بُشرا


بشرا ، روزنامه نگار ، پژوهشگر و شاعر گیلانی متخلص به « درویش گیلانی » در بیست و سوم فروردین 1316 خورشیدی در محلة سرخبنده رشت و در خانواده ای مذهبی دیده به جهان گشود .

استاد محمد بشرا پس از طی تحصیل و اخذ دیپلم و گذراندن دوره تربیت معلم به استخدام آموزش و پرورش درآمد و دبیر بازنشسته و ساکن رشت است .
وی به کارهای داستان نویسی ( فارسی وگیلگی )، نمایش نامه نویسی ، بازیگری، تأتر ، گریم ، خبرنگاری فرهنگی ، گزارشگری ، مقاله نویسی ، روزنامه نگاری ، سردبیری اخبار محلی ، تحقیق، ترجمه اخبار گیلکی، پژوهشگری در زمينة مردم شناسی و فرهنگ مردم گیلان پرداخت .
بشرا از پايه گذاران شعر مدرن گیلان « هسا شعر » می باشد و با سرودن اشعار محلی در قالب آزاد ، هم عرصة گسترده برای بیان تفکراتش برگزید و هم موسیقی شعر گیلگی را فضای بیشتری بخشید . اثر « واگروان » وی اولین شعر گیلکی با وزن نیمایی است . وی به فارسی و گیلکی و در اوزان کلاسیک و نو، شعر می سراید . شعر او از مضامینی سنتی و اصیل دربارة طبیعت و روستا ، سرشار است.او در چهار دهه اخیر از پیشروان شعر گیلکی بوده است .
بشرا بیش از چهل اثر در زمینه مردم شناسی دارد و سال ها نویسنده ی برنامه ی  « فرهنگ گیلان » در رادیو رشت بوده و در سیمای گیلان به تهیة فیلم های مستند می پرداخت .
آثار تحقیقی محمد بشرا و اشعار نو ایشان از سال 1344 در نشریات محلی و پایتخت  به  مرور به چاپ رسید . و اینک نیز در زمینه فرهنگ گیلکی و شعر معاصر گیلکی با مطبوعات همکاری دارد .
« درویش گیلانی » در سال های 1342 تا 1349 به عنوان خبرنگار فرهنگی با روزنامه های کیهان و اطلاعات همکاری داشته است . آن گاه به عنوان نویسنده با رادیو گیلان و سپس با تلویزیون گیلان به همکاری پرداخت و فیلم های مستند بسیاری در زمینه های فرهنگی تهیه کرد ، وی در آثار گیلکی خویش از واژگان  فارسی سود برد و این امر  از  وی  چهره ای شاخص در ادبیات گیلکی ساخت .
از این نویسنده و پژوهشگر توانمند و پرکارگيلاني آثار بسیاری برجای مانده است که از جمله آن ها می توان به آثار زیر اشاره کرد :هنگی ایسه ، هنگی نی یه ( چیستان های گیلکی ) ، شب شکار ( در حوزه تحقیقات فولکلوریک ) ، ایلجار ( مجموعه شعر گیلکی ) ، کتاب کادوس ( جلد اول و دوم ) . قصه ها و اسطوره هایی درباره حیوانات ، زن در قلمرو فرهنگ توده ، گیلان قصه های محلی ، چیستان های تالشی ، بازی های کودکانه ، گیله تجربه ( نگاهی به درمان بیماری ها در گیلان ) ، سیاه گالش ، ورزش ها و سرگرمی ها و... .  وی بیش از چهل اثر در زمینة مردم شناسی آماده چاپ دارد . بشرا شاعری را از دوران دبیرستان آغاز کرد و تا سال 1342 غزل سرا و مثنوی پرداز بود ، در همان دوران تخلص  « درویش گیلانی » را برای خود برگزید . وی به حقیقت، نخستین شاعر گیلانی است که در قالب نیمایی شعر سرود . مقاله ای نیز به زبان گیلکی با عنوان « چَن تا چِه بجار کاره را به دوستور » از  محمد  بشرا به چاپ رسیده است .
محمد بشری تألیفی دارد به نام « هنگی ایسه هنگی نی یه » که مربوط به چیستان های گیلکی است و در سال 1352 از طرف اداره کل فرهنگی و هنر گیلان به چاپ رسید .
در سال 1342 « شب شکار » را که مجموعه ای نفیس پیرامون فرهنگ مردم گیلان و تحقیقی در زمینه فلکلوریک است را فراهم آورد .
« ایلجار » دفتر شعری در قالب نیمایی از اوست که نشر گیلکان آن را منتشر کرد . کتاب کادوس ( 2 جلد )
نخستین شعر گیلکی وی به سبک نیمایی در ماهنامه هنر و ادبیات در سال 1344 منتشر شد و این آغاز شکوفایی او بود . شعر او سرشار از عواطف بومی و اقلیمی است .
وی از همان آغاز به شاعری علاقه داشت و به نویسندگی و هنرپیشگی تأتر نیز پرداخت و خود یک گروه هنری تشکیل داد و نیز به نمایش نامه نویسی دست زد و در گروه تأتر « آتوسا » بازیگر و گریمور شد و نمایش نامه « آقا محمدخان قاجار » را در سال 1340 به رشته تحریر درآورد .
مقاله ای نیز با عنوان « بجار و بجا رکارتی » ترانه های گیلکی است . وی در این مقاله به تاریخچ، زراعت در گیلان می پردازد و بیان می کند که این مسأله به 126 سال پیش از میلاد  مسیح  باز می گردد و علاوه برآن به بیان مشکلات و آداب و رسوم مردم گیلان می پردازد .
همان طور که می بینیم قلم محمد بشری از جوهر دغدغه اقلیمی و بومی سرشار است و در سطرسطر آثارش بوی شالیزارهای گیلان به مشام می رسد .