سال تولید، پشتیبانی‌ها و مانع زدایی‌ها | سه‌شنبه، ۱ تیر ۱۴۰۰

فاصله میان ای کاش تا ای وای - show-content

 

 

نمایشگر دسته ای مطالب

بازگشت به صفحه کامل

فاصله میان ای کاش تا ای وای

فاصله میان ای کاش تا ای وای


سرت را بدزد که تیرباران است؛ تیرانداز آن تیرانداز است که نه تیرش خطا می رود نه جراحتش مرهم پذیر خواهد بود. سرت را بدزد که روزگار کمان کشیده است و صدای زه کمانش در ناله بیماری شنیده می شود. فردی که تا ساعتی پیش تندرست بود و اکنون بر لبه پرتگاه نابودی است: سکته کرده و دقایقی دیگر... خلاص!
سرت را بدزد که روزگار به فرزندان خاک رحم نمی کند. چه تیرها که در چله نشانده است تا «ای کاش گفتن» آرزومندان به «ای وای گفتن» ترسخوردگان بدل شود؛ «ای بابا! این که دیروز سرپا بود... آمد این جا و به تک تک مغازه هاش سرکشی کرد. آخر می دانی؟ نصف مغازه های این راسته برای اوست. یعنی برای او بود. الان جنازه ست و لابد زیردست مرده شور...»
چه نشسته ای که کاروان ها می گذرند و این کاروان سرای بی تفاوت در این برهوت که یک سویش ازل است و سوی دیگر ابد، همچنان سرپاست و به ریش آنان می خندد که کنگر خورده بودند و لنگر انداخته بودند و با صدای جرس به خود آمدند ولی دیر شده بود.
چه نشسته ای که همه چیز در حال برخاستن است. زیرا این پاییز است که لحظه به لحظه، صدای قدم هایش نزدیک تر می شود و پیشاپیش همه درختان به احترامش برپای ایستاده اند.
چه نشسته ای که همه چیز و همه کس در حال دگرگونی اند: آن کرم پروانه شد و آن دانه جوانه زد و آن جوان پیر شد و آن پیر، مرد و رفت. کجایی؟ به که غبطه می خوری؟
مرگ، آرزوها را می رباید و خاک، دهانش را برای آرزومندان می گشاید.



سایت پنج روز