جهش تولید | پنج‌شنبه، ۷ اسفند ۱۳۹۹

صدوهشتاد درجه بچرخید تا تماشاچی ها را نبینید - show-content

 

 

نمایشگر دسته ای مطالب

بازگشت به صفحه کامل

صدوهشتاد درجه بچرخید تا تماشاچی ها را نبینید

صدوهشتاد درجه بچرخید تا تماشاچی ها را نبینید


وسط زندگی عادی ام یک دفعه پرده را بالا می کشند و می بینم روی سن ایستاده ام و شده ام نقش اول یک نمایشنامه ی جنجالی. آن هم بدون اینکه حتی پیش تر به من خبری داده باشند یا احیانا هماهنگی خاصی صورت گرفته باشد! چه می شود کرد؟ زندگی است دیگر! به این می گویند یک نقطه ی اوج؛ یک نقطه ی اوج غافلگیرکننده.
مقصودم از نقطه ی اوج نقطه ای در بالا بالاهای زندگی نیست. منظورم نقطه ای است که خواهی نخواهی همه نگاهشان به من دوخته شده. فکر می کنم هر حرکتم زیر ذره بین آدم ها رفته و ذهنیت همه ی آدم ها نسبت به من برایم مهم شده است. خودم را روی تنها تپه ی یک دشت می بینم که همه نگاهشان را به من دوخته اند.
می توانم بی هیچ تلاشی از صحنه بیرون بزنم. این خنده دار ترین و بی فایده ترین کار ممکن است. باید منتظر عواقبش هم باشم. قبول؛ این نمایشنامه منِ بازیگر را غافلگیر کرده اما مطمئنا کارگردان هدفی داشته است! نمی شود به نگاه تمسخر آمیز تماشاچیان و حرف هایی که بعدها از من می زنند اهمیتی ندهم.
می توانم دست و پایم را گم کنم؛ حرف زدن عادی ام را هم از یاد ببرم چه برسد به از حفظ گفتن دیالوگ های نداشته! در این صورت تا آخر عمر وقتی به بازی بداهه ام فکر می کنم از خودم خجالت می کشم و تا مدت ها نقل مجلس تماشاگران می شوم. لااقل تا زمانی که بازی نه چندان جالبم مشمول گذشت زمان نشده و از خاطره ها نرفته است! تازه شاید این آخرین همکاری من و کارگردان به حساب بیاید. خب راستش حیف است.
من نه از صحنه بیرون می زنم که مسخره ام کنند و نه ساکت می ایستم و آدم ها را نگاه می کنم. اولش پشتم را می کنم به همه ی تماشاچی ها؛ دقیقا صدوهشتاد درجه می چرخم و پشتم را به تماشاچی ها می کنم تا اصلا آنها را نبینم. بعد از چند دقیقه که به شرایط مسلط شدم برمی گردم و بازی می کنم. با آرامش بهترین سناریویی را که تا کنون شنیده ام از بین تمام داشته های ذهنم بیرون می کشم و اجرا می کنم. همان سناریویی که بیشترین هم خوانی را با شرایط فعلی من دارد. حتما از بین تمام نمایش هایی که توی زندگی ام دیده ام یکی اش به درد حالای من و این شرایطم می خورد. کافی است به شان فکر کنم و انتخاب کنم. مطمئنم همه ی کسانی که دارند تماشایم می کنند با بازی خوب من مکث دقایق اول را از یاد خواهند برد؛ یا فوقش می گذارند به حساب یک فراموشی عادی که خیلی هم ایرادی ندارد. اما عوضش هم بازی من خاطره ی خوبی در ذهنشان به جا می گذارد و هم کارگردان نمایشنامه های بهتری به من پیشنهاد خواهد داد. و خب؛ نمی توانم انکار کنم که تا ابد از بازی خودم احساس خوبی خواهم داشت.



سایت پنج روز