شیشه های تراش دار

آن دسته از فرآورده های شیشه ای ایرانی که از سده های پیش از میلاد مسیح باقی مانده همگی بیانگر این است که هنرمندان وصنعتگران ایرانی مهارت وهنر بسیاری در تزیین شیشه های ساخته شده داشته اند .بی شک این هنر همزمان با پیدایش شیشه گری وبا کمی بعد ، به منصه ی ظهور رسیده است وهمزمان وبه موزات این هنر صنعت کهن رشد نموده ست .طبق شواهد بدست آمده ، استنباط می شود که صنعتگران به کمک ابزار و وسایلی بسیار ساده وابتدایی بهتراش بخش هایی از سطوح محصولات شیشه ایی دست سازشان می پرداخته اند که در جهت زیباتر ساختن این فراورده بودند .شیشه های تراش دار که کار تراش آن با روش «تراش شستی »انجام می شده وبه دوره ی ساسانی تعلق دارد ،هم اکنون در موزه ی آبگینه وسفالینه ی تهران نگداری می شود که نمونه هایی جالب وارزنده از تراش روی شیشه را بدست می دهد .در حال حاضر نیز بسیاری از محصولات شیشهای دست ساز با نقوشی به صورت تراش های عمیق با سطحی برروی ظروف تولید شده ،عرضه می شود .البته کار تراش در کارگاه های شیشه گری با استفاده از الکتروموتورهای کوچکی که دیسکی را به چرخش در می آورند ، انجام می شود .بدین ترتیب که صنعتگران به کمک سنگ های مخصوصی که درجه ی سختی آنها بیشت از سختی شیشه است ، بوسیله نگه داشتن ظرف در جلوی دستگاه ، به خط انداختن برروی شیشه می پردازند .سرعت چرخ های مخصوص تراش ودیسک تراشکاری ارتباط مستقیمی با نوع تراش مورد نظر برروی ظرف دارد .به این صورت که هرچه بخواهند میزان بحق تراش مورد نظر را بیشتر کنند به همان نسبت چرخ تراش هم باید با سرعت بیشتری به چرخش درآید وبرعکس برای اینکه نقوشی با عمق کمتر ایجاد کنند چرخ تراشکاری را با سرعت کمتری مورد استفاده قرار می دهند .نقوشی که استفاده می وشد اغلب ذهنی والهام گرفته از نقوش سنتی وگل وبوته های سمبولیک است .تراش روی شیشه از قدیمی ترین کارهایی است که به عنوان مراحل تکمیلی ساخت برای زیبایی شیشه ها بکار می رفته است .

نوع: توليد ويژه صوتی

موضوع :اطلاعات عمومی

کاری از :پوران حاجتی