جهش تولید | سه‌شنبه، ۷ بهمن ۱۳۹۹

سالمندی سوگواری نیست بی بی جان! - show-content

 

 

نمایشگر دسته ای مطالب

بازگشت به صفحه کامل

سالمندی سوگواری نیست بی بی جان!

سالمندی سوگواری نیست بی بی جان!


می گویم «بی بی جان، رنگ به گونه تان نیست، چرا یک کمی از اینها روی گونه تان نمی مالید....» مادربزرگم می خندد «مادرجان بزک کردن از ما گذشته...» می گویم «ببینید چه ژاکت خوشگل ارغوانی برایتان گرفته ام!» پیشانی ام را می بوسد «تو نوه گل منی، اما رنگ به این شادی را که من نمی توانم بپوشم عزیز دلم....» می گویم «بی بی! بیایید برویم بیرون، قدم بزنیم. پیراشکی بخوریم... برویم سینما یا پارک.» لبش را گاز می گیرد «استغفرالله از این بچه ها! من ۷۰ سال سن دارم دخترجان. بروم سینما؟!»
هم قطارهای بی بی ام دارند تک تک می روند، هر بار تلفن زنگ می زند کسی خبر بدی آورده است که فلانی در خانه سالمندان دارفانی را وداع گفته یا آن یکی سر نماز در سجده مانده و وقتی سراغش رفته اند فهمیده اند انگار هزار سال است که رفته یا این یکی در بیمارستان تک و تنها فوت کرده و... چشم های بی بی ام از غصه رفتن همه همسن و سال هایش، همیشه خدا اشکی است و محال است به مراسم ختم یکی شان نرود، حتی اگر زانوهایش از درد، تب کرده باشند یا کمردردش عود کرده باشد، باز شال و کلاه می کند و راه می افتد و اگر بخواهم مانعش شوم بغض می کند که «ای داد بیداد! ختم یک دوست قدیمی است. مگر می شود نروم؟!» بی بی سال هاست دیگر اهل عروسی رفتن نیست «از ما گذشته دخترکم... حوصله بزن و بکوب ندارم دیگر...»
حرف های زیادی، بین من و مادربزرگ هست که سال هاست می خواهم برایش بگویم و فرصت نمی شود. حرف هایی هست که می دانم اگر از زبان من به عنوان یک کوچک تر ـ که سه نسل با او تفاوت سن دارد ـ گفته شود، برایش چندان جدی محسوب نخواهد شد. شاید هم طبیعی باشد، بی بی که روزگاری مرا در حال تاتی تاتی کردن و بازی با عروسک هایم دیده است، هنوز هم به چشم همان دختر کوچک کچل نگاهم کند و حرف هایم را هم فقط واگویه های کودکی در حال بازی بداند، اما... .
سال هاست می خواهم به بی بی بگویم سالمندی، محرومیت از رنگ نیست. سال هاست می خواهم بگویم اتفاقا جوان ها، به بزک نیازی ندارند، اما سالمندان باید در خانه رنگ رخی داشته باشند تا روحیه خودشان و شریک زندگی شان را حفظ کنند. حسرت سر دلم مانده که به او بگویم در کشورهای دیگر، پیرمردها و پیرزن هایی را دیده ام که به ورزش صبحگاهی می روند، یکدیگر را به کنسرت و تئاتر و سینما دعوت می کنند، به جشن های هم سر می زنند همان طور که به عزداری های یکدیگر و...
سال هاست می خواهم بگویم سالمندی، سوگواری نیست که این گونه سیاه پوشیده ای و کز کرده ای گوشه خانه، زندگی ادامه دارد و چه کسی می داند چند سال زندگی خواهد کرد؟ آدم ها به همان اندازه که می میرند به دنیا می آیند و اگر می خواهی در سوگواریشان شرکت کنی باید در شادی هایشان هم شریک شوی و تا وقتی خداوند حق زندگی کردن را به تو داده است، مسوولی، زیبا و باشکوه زندگی کنی وگرنه در حق خودت ظلم کرده ای و امانتدار روح و جسمت نبوده ای. سال هاست دلم می خواهم یادش بیندازم که هیچ کس، ۲ بار متولد نمی شود.


روزنامه جام جم