تهیه کره در تالش

دامداران تالش اغلب مایحتاج زندگی شان را با توجه به شرایط جغرافیایی ، از دست رنج خودشان تهیه می نمایند .باغداری ، کشاورزی ودامداری ، هشتادرصدنیاز زندگی شان را تشکیل می دهد .یکی از این امور ، تهیه کره است که از شاخه دامداری محسوب می شود .زن تالش با توجه به اینکه هر خانواده دارای چند رأس گاو وگوسفند وبعضاً گاو میش می باشند ، پس از شیر دوشی های روزانه وجمع آوری آنها وپس از مقدا معین مصرف روزانه ، مابقی را برای تهیه روغن کنار می گذارد وبعد از آن خومه توهای آن را در یک ظرف ، جداگانه گردآوری می نمایند اگر تعداد احشام شیردهنده زیاد باشند ، هر روز وگرنه یک الی دو روز در میان این عمل انجام می پذیرد .

پس از آنکه خومه توها از سرشیر برداشته شد ، در واقع درصد چربی شیر به نصف وشاید بیشتر تقلیل می یابد وآن گاه شیرها را در یک ظرف بزرگ مسی خوب می جوشانند شیر را از اول صبح تا ظهر با آتش بسیار ملایم می جوشانند تا خوب غلیظ گردد وآب زاید شیرکاملاً گرفته وبخار شود وهر ده دقیقه آن را کمی هم می زنند تا ته نگیرد پس از روی آتش برداشته ومهلت می دهند تا خنک شودزمانیکه به حد ولرم رسید به یک گله دیزه انتقال داده و اومین می زدند .اومین از ماست ساخته شده گذشته بود ( ماست مایه ) که براساس مقدار شیرکم یا زیاد می شود .آن را هم زده ودرش را محکم بسته وبا پارچه ای کلفت خوب می پوشانند تا عملیات ماست بندی صورت سفتی ماست می گردید که به آن کتیله می گفتند پس از آنکه ماست بسته شد آن را داخل نره با مقداری آب می ریختند ، دهانه آن را با سله می بستند وهر ده دقیقه نره را می کندند تا باد تولید شده که بر اثر گاز ماست ایجاد می شد به بیرون انتقال داده شود ومانع ترکیدن نره باشد در بدنه کره روی آن قرار می گیرد سپس کره را جمع کرده ودوغ  حاصله را نیز خنک مصرف می کنند واحد کشش کره در تالش پنجاه بود ولی هنگام خرید وفروش از وزن استاندارد یعنی ترازو استفاده می کردند .در روستاهای گیلان ، نره را غالباً در نره بند برروی هشتی خانه و در قسمت تلار می آویختند تا از شکستن آن جلوگیری نمایند.

 

گوینده:پوران حاجتی