بامبو چیست

 

بامبو گیاهی است از خانواده های علوفه ، گراس ، کرامینه یا گندمیان که گیاه شناسان آن را زیرمجموعه ی خانواده ی ( bambus-odiuc ) قرار داده وجزو علفه های غول پیکر به شمار آورده اند .بامبو در زبان فارسی به نی ، خیزران شهرت دارد .علاقه دهخدا در لغت نامه ی خود کلمه ی مابو را فرانسوی می داند ومی آورد خیزرات ، نی ، نوعی مغزدار ، که از آن ها چوب دستی تعلمی بسازند وبه خم کردن شکسته نشود ، تلمبه ، آنچه با اب ونفت وامثال آن را از چاه یا ظروف گود بالا کشند .این گیاه همواره در دامنه ی کوه ها وتپه ها وکنار رودخانه ها وباتلاق های با رطوبت 65 تا 90درصد رشد این گیاه است گیاه شناسان تاکنون انواع فراوان آن را شناخته ومورد استفاده قرارداده اند .ساقه ی این گیاه بند بند شده ، مناسب ترین مکان برای رشد شاخه ای تازه و نو رس است .از هر ساقه ی آن حدود 50 تا 200 شاخه ی نی بدست  می آید که بسیار سخت ودیر شکن ودر برابر آب نفوذ ناپذیرند .بامبوها به رنگ های مختلف ، سبز ، مشکی ،متمایل به قهوه ای ، عنابی ، زرد مایل به کرم وزرد دیده می شوند .وجه تشابه این گیاهان  علفی تنها در پنبه ی سفید رنگ داخلی آن است که به اصطلاح «گوشت بامبو» نامیده می شود .ابتدا این پنبه ها را با کارد تیزی می گفتند سپس ورقه ورقه می کنند .برداشت این گیاه معمولاً در فصل پاییز واوایل زمستان انجام می پذیرد .پیدایش بامبو وشناخت آن در گیلان را همزمان با شروع کشت چای در ایران ( قرن 19)ونیز اشاعه ی دست ساقه های بامبو را کار مردان چینی می دانند .خانواده های بافنده بامبو وصنعتگران این رشته معمولاً نی های مورد نیازشان را از حاشیه باتلاق ها ومرداب ها ، بخصوص مرداب انزلی تهیه می کردند .با بالارفتن تقاضای بافندگان ، چند خانوار در روستای سنگ بیمار و کرد محله ی فومن اقدام به کاشت آن در شالیزارهای خود نمودند .عرضه وتقاضای روستائیان مجاور را نیز ترغیب نمودند تا با زیر کشت بردن زمین های زراعی اقدام به پرورش این گیاه نمایند .همچنین از مناطقی مانند لیالستان ، لاهیجان ، سیاهکل ، انزلی وقاسم آباد رود سر تهیه کنند .آنها محصول کار خود را به شهرهای هم جوار وحتی خارج از استان نیز صادر می کنند .در شهرهای بامبو تک رنگ وبا رنگ اصلی خود بافته می شود به استنای صومعه سرا ورشت که بافندگان از بامبوهای رنگی استفاده می کنند.

 

 

نوع: توليد ويژه صوتی

موضوع :اطلاعات عمومی

کاری از :پوران حاجتی