جهش تولید | پنج‌شنبه، ۱۵ خرداد ۱۳۹۹

اسارت، افتخار مادر عاشورا - نمایش محتوای خبر

 

 

اسارت، افتخار مادر عاشورا

شناسه : 111457824

اسارت، افتخار مادر عاشورا

بهترین جلوهگاه برای شناخت شخصیت وجودی زینب (س) همان سفر تاریخی کربلا و مطالعه واقعه عاشورا است.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، منطقه گیلان، بهترین جلوهگاه برای شناخت شخصیت وجودی زینب (س) همان سفر تاریخی کربلا و مطالعه واقعه عاشورا و به دنبال آن خواندن داستان اسارت آن بزرگوار و همراهان او و چگونگی برخورد با ستمگران زمان است که تاریخ جزییات آن را برای ما نقل کرده است ولی در بسیاری از موارد زندگی این بزرگوار کوتاهی کرده و در بیشترین دوران عمر پرثمر آن بانوی بزرگ اسلام در سکوت مانده است.

حضرت زینب کبری(س) در روز پنجم جمادی الاولی سال پنجم یا ششم هجری قمری در شهر مدینه منوّره متولّد شدند. نام مبارک آن بزرگوار زینب، و کنیه گرامی‌شان ام الحسن و ام کلثوم و القاب آن حضرت عبارتند از: صدّیقة الصغری، عصمة الصغری، ولیة اللّه العظمی، ناموس الکبری، شریکة الحسین علیه السّلام و عالمه غیر معلّمه، فاضله، کامله و ...

زینب(س) سومین فرزند مهد ولایت است، پدر بزرگوار ایشان اوّلین پیشوای شیعیان حضرت امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب(ع) و مادر گرامی آن بزرگوار، حضرت فاطمه زهرا (س) می‌باشد. زینب، یعنی زینت پدر و این نامی است که خداوند برای دختری انتخاب کرد که با انجام رسالت خویش زینت بخش تاریخ شد و موجب افتخار و سرافرازی خاندان وحی و ولایت گشت، نام زینب در تاریخ کربلا که تاریخ جاودانگی اسلام و تشیع است، به خاطر فداکاری‌هایش، زیبا،‌درخشان و جاودانی است.

زینب(س) در پنج ‏سالگى مادر خود را از دست داد و ازهمان دوران طفولیت ‏با مصیبت آشنا گردید. در دوران عمر با بركت ‏خویش، مشكلات و رنج‏هاى زیادى را متحمل شد، از شهادت پدر و مادر گرفته تا شهادت برادران و فرزندان، و حوادث تلخى چون اسارت و... را تحمل كرد. این سختى‏ها از او فردى صبور و بردبار ساخته بود.

شباهت حضرت زینب (س) به حضرت خدیجه(س) از امیرمؤمنان على(ع) نیز نقل شده است، چنانكه در روایت آمده است : وقتى كه اشعث بن قیس از حضرت زینب (س) خواستگارى كرد، حضرت على(ع) بسیار دگرگون و خشمگین شد، و با تندى به اشعث فرمود: «این جرأت را از كجا پیدا كرده اى كه زینب(س) را از من خواستگارى مى كنى؟! زینب(س) شبیه خدیجه(س)، پروریده دامان عصمت است، شیر از دامان عصمت خورده، تو لیاقت همتایى از او را ندارى، سوگند به خداوندى كه جان على در دست او است، اگر بار دیگر این موضوع را تكرار كنى، با شمشیر جوابت را مى دهم، تو كجا كه با یادگار حضرت زهرا(س) همسر و همسخن شوى ؟!» همچنین از پاره اى روایت فهمیده مى شود كه به خاطر شباهتى كه حضرت زینب(س) به خاله پیامبر(ص) به نام ام كلثوم داشت، پیامبر(ص) كنیه او را «ام كلثوم» گذاشت.

با حسین بودن شرط ازدواج زینب(س)

همسر گرامی حضرت زینب(س)، عبداللّه فرزند جعفربن ابیطالب، بود. در کتاب اعلام الوری برای آن بانوی بزرگوار سه پسر به نام‌های علی، عون، و جعفر و یک دختر به نام ام کلثوم ذکر شده است.

گفته‌اند: حضرت امیرالمؤمنین (ع) هنگامی که زینب (س) را به پسر برادرش عبدالله بن جعفر تزویج کرد، در ضمن عقد،شرط نمود هر گاه زینب خواست با برادرش حضرت امام حسین (ع) سفر رود،او را از آن منع نکرده و باز ندارد، و چون عبدالله بن جعفر خواست حضرت امام حسین(ع) را از سفر عراق باز دارد و حضرت آن را نپذیرفت و عبدالله مایوس و نومید گردید، دو فرزندش عون و جعفر را فرمان داد که به همراه آن بزرگوار به عراق روند و در برابر آن حضرت جهاد و کارزار نمایند.

علم الهی

مهمترین امتیاز انسان نسبت ‏به سایر موجودات - حتى ملائكه - دانش و بینش اوست و برترین علم‏ها، علمى است كه مستقیما از ذات الهى به شخصى افاضه شود، یعنى داراى علم «لدنى‏» باشد. خداوند متعال در مورد حضرت خضر(ع) مى‏فرماید:«علم فراوانى از نزد خود به او آموخته بودیم».

زینب(س) به شهادت امام سجاد(ع) داراى چنین علمى بود آن جا كه به عمه‏اش خطاب كرد و فرمود:« انت عالمه غیر معلمه وفهمه غیر مفهمه ؛ تو بی آنکه آموزگاری داشته باشی؛ عالم و دانشمند هستی

حضرت زینب کبری (س) بانوی علم و فضل است. او علم خود را از جد بزرگوارش پدر ارجمند و مادر گرامی و برادران عزیزش دارد، کسانی که متصل به وحیاند. نوشته‌اند حضرت زینب (س) درس تفسیر برای بانوان داشت.

عفت و پاکدامنی

عفت و پاكدامنى، برازنده‏ ترین زینت زنان، و گران قیمت‏ ترین گوهر براى آنان است. زینب علیهاالسلام درس عفت را به خوبى در مكتب پدر آموخت، زینب كبرى عفت ‏خویش را حتى در سخت‏ ترین شرایط به نمایش گذاشت. او در دوران اسارت و در حركت از كربلا تا شام سخت ‏بر عفت ‏خویش پاى مى‏فشرد.

عبادت غرض اصلی آفرینش است و امام معصوم سمبل و تجلی این غرض و هرچه یک انسان عابدتر باشد با حرکت آفرینش هماهنگ‌تر و با معصوم مانوس‌تر می‌شود. شاید علت انس حضرت زینب(س) با برادرش امام حسین (ع) جلوه‌ای از این عبادت باشد، زینب كبری در تمام مدت اسارت تهجد و نماز شبش تعطیل نشد، در كتاب ریاحین الشریعه آمده است: «شب زنده داری زینب در تمام عمرش ترك نشد حتی شب یازدهم محرم».

در بزرگواری آن حضرت همین نكته بس كه «زمانی كه در عصر روز عاشورا دو پسرش را شهید كردند از خیمه پای بیرون نگذاشت» در حالی كه هنگام شهادت سایر شهدا از خیمه بیرون می آمد و امام حسین (ع) را دلداری می داد ولی اینجا برای این كه برادرش خجالت نكشد از خیمه بیرون نیامد.

رمز ماندگاری قیام عاشورا

پس از حادثه کربلا حضرت زینب (س)، حدود یک سال و شش ماه زندگی کرد. حضرت در کاروان اسیران، همراه دیگر بازماندگان قافله کربلا به کوفه و سپس به شام برده شد. اگر چه رهبری بازماندگان بر عهده امام سجاد بود، زینب کبری(س) نیز سرپرستی را برعهده داشت.

سخنرانی قهرمانانه زینب(س) در کوفه، موجب دگرگونی افکار عمومی شد. وی در برابر نعره مستانه عبیدالله بن زیاد، آن گاه که به پیروزیش می‏‌نازید و می‏‌گفت: "کار خدا را با خاندانت چگونه دیدی؟!" با شهامت و شجاعت وصف ناپذیری گفت: جز زیبایی چیزی ندیده‏‌ام. شهادت برای آنان مقدر شده بود. آنان به سوی قربانگاه خویش رفتند به زودی خداوند آنان و تو را می‏‌آورد تا در پیشگاه خویش داوری کند».

آن گاه که ابن زیاد دستور قتل امام سجاد را صادر کرد، زینب(س) با شهامت تمام، برادر زاده‏‌اش را در آغوش گرفت و گفت: اگر خواستی او را بکشی مرا هم بکش. به دنبال اعتراض زینب(س)، ابن زیاد از کشتن امام پشیمان شد.

کاروان آزادگان به دمشق رفت. در شام نیز زینب (س) توانست افکار عمومی را دگرگون نماید. یزید جلسه‏‌ای به عنوان پیروزی ترتیب داده بود و در حضور بازماندگان واقعه کربلا، سربریده حسین(ع) را در تشت نهاد و با چوب‌د‌ستی به صورتش می‏‌زد، زینب کبری(س) با سخنرانی خویش غرور یزید را در هم کوفت و او را از کرده خویش پشیمان کرد. سرانجام یزید مجبور شد کاروان را با احترام به مدینه برگرداند.

در مدینه نیز زینب(س)، پیام آور شهیدان، ساکت ننشست. او با فریادش مردم مدینه را بر ضد حکومت یزید شوراند. حاکم مدینه در پی تبعید حضرت زینب(س) برآمد.

در تاریخ وفات حضرت زینب کبری(س) سومین فرزند امیرمومنان حضرت علی(ع) اختلاف نظر وجود دارد، اما مشهور این است که آن حضرت در 15 رجب سال 62 هجری روز یکشنبه وفات کرده است. به نوشته برخی حضرت به شام سفر نمود و در همان جا درگذشت.

منابع:

منتخب التواریخ، ص 67

زینب الکبری من المهد الی اللحد، ص 592

لهوف، ص 218؛ مقرم،‌ مقتل الحسین، ص 324؛ ارشاد، ج2، ص 144.

ارشاد، ص 116 117؛ بحار الانوار، ج 45، ص 117.

امانتداران عاشورا در بیانات مقام معظم رهبری، موسسه فرهنگی قدر ولایت، چاپ ششم، تهران، 1381 .

مجتبی شاکری، بازخوانی حماسه حسینی یا سیری در تاریخ کربلا، انتشارات زهد، چاپ اول، تهران، 1380 .