جهش تولید | چهارشنبه، ۷ آبان ۱۳۹۹

احادیث روزه - show-content

 

 

نمایشگر دسته ای مطالب

بازگشت به صفحه کامل

احادیث روزه

احادیث روزه


امام صادق (ع) فرمودند : در هر شب ماه مبارک رمضان ، هنگام افطار بگو : (( سپاس خدا را که با یاری او روزه گرفتیم و با روزی او افطار کردیم . بار خدایا روزه این روز را از ما بپذیر و باز هم ما را یاری کن تا سایر روزهای این ماه روزه بگیریم.ما را در این ماه سالم بدار تا روزه های آن را با سهولت و عافیت ادا کنیم.سپاس خدا را که توفیق داد و روزه یک روز را سپری کردیم )).  گزیده کافی جلد 3 صفحه 141


امام صادق (ع) : روزه گرفتن تنها جلوگیری از خوردن و آشامیدن نیست . مریم مادر عیسی (ع) گفت : (( من نذر کرده ام که برای خدای رحمان روزه باشم )) یعنی جز به ستایش خدای رحمان ، دهان خود را باز نکنم . اگر روزه گرفتید ، زبان خود را حفظ کنید . چشم خود را از نگاه کردن به چیزهای حرام ببندید ، نزاع مکنید ، حسادت نکنید ، رسول خدا (ص) : شنید که یکی از بانوانش با دهان روزه خادم خود را فحش می دهد ، رسول الله (ص) فرمود : تا برایش خوراکی حاضر کنند و بعد به آن خانم گفت : میل کنید . خانم گفت : من روزه هستم ، رسول خدا (ص) به او گفت : (( چگونه روزه ای هستی که خادم خود را دشنام می دهی ؟ روزه گرفتن تنها جلوگیری از خوردن آب و غذا نیست )) امام صادق (ع) فرمود : هرگاه روزه گرفتی و دهان خود را از نوشیدنی و خوردنی بستی ، باید گوش و چشم تو نیز از حرام و ناشایست بسته شود ، بحث و جدل مکن ، خادمت را با نیش زبان آزار مده ( خادمت را با ناسزا اذیت مکن ) ، آرامش و وقاری که ویژه روزه داری است را از دست مده . مبادا روزی که روزه هستی اعمالت با روزهای قبل که روزه نیستی یکسان باشد.  گزیده کافی جلد 3 صفحه 135

 

امام صادق (ع) فرمود : هرگاه روزه گرفتی ، باید گوش و چشم و مو و پوست و همه اعضایت روزه بگیرد ، ( باید چیزهای خلاف گوش نکنی ، باید با چشمهایت به چیزی که خدا حرام فرموده نگاه نکنی ، باید بدنت را به نامحرم نزنی ) امام صادق (ع) فرمود : باید روزی که روزه میگیری با روزهای دیگری که روزه نیستی فرق کند.  گزیده کافی جلد 3 صفحه 134

امام صادق (ع) : موقعی که هلال ماه رمضان آشکار میشد ، امام صادق (ع) می گفت : (( بار خدایا این ماه مبارک را با صلح و صفا بر ما وارد کن ، همراه با یقین و ایمان و نیکی و احسان ، با موفقیت ما به طاعتی که دوست داری و از ما خشنود میشوی ))  گزیده کافی جلد 3 صفحه 128

امام صادق (ع) : اجر و پاداش کسی که افطار می دهد مانند اجر و پاداش روزه گیران است.  گزیده کافی جلد 3 صفحه 127

امام صادق (ع) : به امام صادق (ع) عرض شد : اگر کسی روز سی ام شعبان روزه بگیرد و بعدا معلوم شود که اول ماه رمضان بوده است ، روزه او چه صورت دارد ؟ امام صادق (ع) فرمودند : با توفیق الهی به روزه اول ماه رمضان موفق شده است.  گزیده کافی جلد 3 صفحه 132

رسولخدا (ص) فرمود : برای هر چیزی زکاتی است و زکات بدنها روزه است.  الکافی جلد 4 صفحه 62 حدیث 3

رسولخدا (ص) : روزه سپر آتش ( جهنم ) است. الکافی جلد 4 صفحه 162 (( یعنی بواسطه روزه گرفتن ، انسان از آتش جهنم در امان خواهد بود ))

مولا علی (ع) : روزه پرهیز از حرامها است ، همچنانکه شخص از خوردنی و نوشیدنی پرهیز میکند.  بحارالانوار جلد 93 صفحه 249

امام صادق (ع) فرمود : آنگاه که روزه می گیری باید چشم و گوش و مو و پوست تو هم روزه دار باشند. (( یعنی از گناهان پرهیز کند )) الکافی جلد 4 صفحه 87 حدیث 1

حضرت زهرا (ع) فرمود : روزه داری که زبان و گوش و چشم و جوارح خود را حفظ نکرده ، روزه اش به چه کارش خواهد آمد.  بحارالانوار جلد 93 صفحه 295

مولا علی (ع) : چه بسا روزه داری که از روزه اش جز گرسنگی و تشنگی بهره ای ندارد و چه بسا شب زنده داری که از نمازش جز بی خوابی و سختی سودی نمیبرد.   نهج البلاغه حکمت 145

امام کاظم (ع) : دعای شخص روزه دار هنگام افطار مُستجاب میشود.  بحارالانوار جلد 93 صفحه 255 حدیث 33

امام صادق (ع) : هرکس روزه داری را افطار دهد ، برای او هم مثل اجر روزه دار است.  الکافی جلد 4 صفحه 68 حدیث 1

امام کاظم (ع) : افطاری دادن به برادر روزه دارت ، از گرفتن روزه ( مُستحبی ) بهتر است.  الکافی جلد 4 صفحه 68 حدیث 2

امام صادق (ع) : هرکس یک روز ، روزه ماه رمضان را ( بدون عُذر ) ، بخورد روح ایمان از او جدا میشود.  وسائل الشیعه جلد 7 صفحه 181 حدیث 4 و 5 ، من لایحضره الفقیه جلد 2 صفحه 73 حدیث 9

رسول خدا (ص) : اگر بنده (( خدا )) میدانست که در ماه رمضان چیست { چه برکتی وجود دارد } دوست میداشت که تمام سال ، رمضان باشد.  بحارالانوار جلد 93 صفحه 346

امام ابوجعفر (ع) فرمود : اسلام بر پنج اصل بنا شده است : نماز ، زکات ، حج ، روزه و ولایت.  من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 388 حدیث 1770

رسول خدا (ص) فرمود : روزه سپری در برابر آتش است.  من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 388

رسول خدا (ص) فرمود : شخص روزه دار ، همه وقت در حال عبادت است ، و اگرچه در بستر خود خوابیده باشد ، تا هر زمان که مسلمانی را غیبت نکند.  من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 388

امام صادق (ع) به علی بن عبدالعزیز فرمود : آیا تو را از اصل اسلام ، و فرع آن ، و قله و مرتفعترین نقطه آن باز نگویم ؟ گفت : بلی.فرمود : اصل آن نماز ، و فرع آن زکات ، و قله و مرتفعترین نقطه آن جهاد در راه خدای عزوجل است.آیا تو را از ابواب خیر باز نگویم ؟ روزه سپری در برابر آتش دوزخ است.  من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 389

امام صادق (ع) فرمود : خدای تبارک و تعالی به موسی (ع) وحی فرستاد که چه چیز تو را از راز و نیاز با من باز میدارد ؟ موسی گفت : پروردگارا تو را به علت بوی نامطبوع دهن روزه دار از گفتن راز و نیاز برتر میدارم ، پس خدای عزوجل به او وحی فرستاد که : ای موسی هر آینه بوی دهان شخص روزه دار نزد من از بوی مُشک خوشتر است.  من لایحضر الفقیه جلد 2 صفحه 390

امام صادق (ع) فرمود : خواب شخص روزه دار عبادت است و خاموشی اش تسبیح است ، و عملش مقبول درگاه خداوند ، و دعایش مستجاب است. ( تا وقتیکه گناه نکند )  من لایحضر الفقیه جلد 2 صفحه 391

رسول خدا (ص) فرمود : کسی که یک روز خالصا لوجه الله روزه بدارد ، - چنانکه نیتش حتی به طلب بهشت و فرار از دوزخ آلوده نشود - آن روزه او با یکسال که آنرا به روزه برگزار کند - ولی چنین خلوصی در نیتش نباشد - برابر است.  من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 405

امام صادق (ع) فرمود : روزه { ماه } شعبان و ماه رمضان به خدا قسم باب توبه ای از جانب خدا است که به روی خلق گشوده شده است.  من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 414

امام ابوجعفر (ع) به جابر فرمود : ای جابر ، کسی که ماه رمضان بر او وارد شود ، پس روزش را روزه بدارد ، و بخشی از شبش را با تلاوت قرآن و دعاء بپا دارد ، و عضو تناسل و زبان خود را حفظ کند ، و چشمش را از نامحرم و مناظر زشت ، فرو پوشد ، و آزارش را از مردم باز دارد ، بمانند روزی که از مادر متولد شده است از گناهان بیرون می آید. جابر گفت : گفتم : فدایت شوم ، این چه حدیث خوب و دلپذیری است ! امام فرمود : این چه شرط دشواری است !.  من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 421

امام على بن الحسين عليهما السّلام در ماه رمضان اين دعا را ميخواند:
خدايا اين ماه رمضانى است كه قرآن در آن نازل كرده ‏اى، و اين، ماه روزه داشتن است، و اين ماه بازگشت به سوى تو است، و اين ماه توبه در پيشگاه تو است، و اين ماه مغفرت و رحمت است و اين ماه آزادى از آتش دوزخ و دست يافتن به بهشت‏ است. خدايا پس آن را براى من ماهى پيراسته از آفات، و بلايا قرار ده، و عباداتم در ايام و لياليش را بپذير، و مرا براى قيام به وظائفش به بهترين نوع ياريت يارى فرماى، و بطاعتت موفق دار، و براى عبادتت و دعايت و تلاوت كتابت فراغت ببخش، و سهم مرا از بركت عظيم ساز، و بهره‏ ام از عافيت را نيكو قرار ده، و در اين ماه بدنم را صحيح و سالم بدار، و روزيم را گسترده نما، و مهمّاتم را كفايت كن، و دعايم را به اجابت برسان، و به آنچه اميد به آن بسته ‏ام نائلم فرما.
خدايا در اين ماه خواب آلودگى، و كسالت و افسردگى، و سستى، و قسوت، و خشونت، و غفلت، و غرور را از من دور ساز، خدايا در اين ماه از علّتها و دردها، و هموم و احزان، و عوارض و امراض، و خطاها و گناهان، بركنارم دار، و خستگى و بلا و رنج و مشقّت را از من بگردان، زيرا كه شنونده و پذيرنده هر دعائى.
خدايا در اين ماه مرا از شيطان رجيم، و تلقين هايش، و عيبجوئيش، و القائاتش، و دميدنش، و وسواسش و نيرنگش، و مكرش، و حيله‏ هايش، و انگيختن آرزوهايش، و فريبش، و فتنه ‏اش، و نيروى سواره و پياده‏ اش، و شركايش، و [و احزابش‏]، و يارانش، و پيروانش، و مصاحبانش، و اشياعش، و دوستانش، و همگى خدعه ‏هاشان پناه ده. خدايا ، در اين ماه اكمال روزه‏ اش، و رسيدن به دلخواه از قيامش، و كامل ساختن صبر و ايمان، و يقين، و قصد قربتى كه موجب خشنوديت از من باشد را روزيم ساز، و پس از آن اين عطايا را به صورت اضعاف كثير، و در برابر اجر عظيم از من بپذير.
خدايا در اين ماه جدّ و جهد و نيرو و نشاط و انابه و توبه و اميد و بيم و زارى و خشوع و صدق زبان و وحشت و هراس از خودت، و اميدوارى به خودت، و توكل بر خودت، و اطمينان به خودت، و پارسائى از محرماتت را به ضميمه گفتار شايسته، و سعى پذيرفته، و عملى به اوج قبول ارتقاء يافته، و دعائى به اجابت رسيده نصيبم فرما، و در اثر عارضه ‏اى، و مرضى، و اندوهى ميان من و چيزى از آنها حائل قرار مده، به رحمت تو اى مهربان‏ترين مهربانان. من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 432

رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله، چون روزه‏ اش را ميگشود ، ميگفت : خدايا براى تو روزه داشتيم، و با رزق تو افطار كرديم، پس آن را از ما بپذير.تشنگى از ما بر طرف شد، و رگها رطوبت يافت، و اجر و ثواب به جاى ماند.  من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 435

ابو بصير از امام صادق عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود : در هر شب از شبهاى ماه رمضان تا آخر آن به هنگام افطار ميگوئى: «خدائى را ستايش و سپاس كه ما را يارى كرد، تا روزه داشتيم، و روزى عطا كرد تا افطار كرديم.خدايا از ما بپذير، و ما را بر ادامه آن يارى فرماى ، و در اين ماه از كليه آفاتمان به سلامت دار، و عباداتمان را به سهولت و عافيتى از جانب خود پذيرا باش.خدائى را ستايش و سپاس كه ما را به انجام روزه روزى از روزهاى ماه رمضان موفّق داشت.»

و نیز امام  صادق عليه السّلام فرمود : دعاى روزه دار به هنگام افطار مستجاب می ‏شود.   من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 435

و در روايت منصور بن يونس، از ابو بصير، از امام صادق عليه السّلام آمده است كه دروغ بستن بر خدا و بر ائمه عليهم السّلام روزه را باطل ميكند.  من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 436

و محمّد بن مسلم از  امام صادق عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود: چون روزه گرفتى پس ميبايد گوش تو و چشمت، و مويت، و پوستت روزه بدارد، و امام عليه السّلام چيزهائى غير از اين چند چيز را نيز برشمرد، و فرمود: روز روزه داشتنت مانند روزی که روزه نیستی ،  نيست. (نبايد يكسان باشد)   من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 436

و ابو بصير از امام صادق عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود : روزه‏ دار كسى نيست كه تنها از خوردنى و نوشيدنى امساك كند، زيرا مريم گفت:
«من براى خداى رحمان روزه ‏اى نذر كرده ‏ام» يعنى سكوتى را، پس زبانهاتان را نگاه داريد، و چشمهاتان را فرو پوشيد، و حسد به يك ديگر مبريد، و با هم نزاع مكنيد، زيرا حسد چنان ايمان را ميخورد كه آتش هيزم را.  من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 437

و رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله زنى را شنيد كه كنيزيش را دشنام می ‏گفت در حالى كه روزه ‏دار بود ، پس رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود تا طعامى حاضر كردند، و آن زن را فرمود: بخور، زن گفت: من روزه دارم، پس پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله فرمود: چگونه روزه دار هستى در حالى كه كنيزت را دشنام گفتى؟! روزه تنها امساك از خوردنى و نوشيدنى نيست .  من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 438

امام صادق عليه السّلام فرمود : هر گاه روزه گرفتى گوش و چشم تو نيز بايد از ارتكاب حرام و زشت روزه بدارد، و در اين حال از كشمكش و ناسزاگوئى و
آزار خدمتگار بپرهيزى، و بر تو است كه سنگينى و وقار روزه دار را داشته باشى، و آن روزت با روزى كه روزه ندارى يكسان نباشد.  من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 438

از امير المؤمنين عليه السّلام در باره يوم الشّك سؤال كردند، پس فرمود: هر آينه اگر روزى از شعبان را روزه بدارم براى من خوشايندتر از آن است كه روزى از ماه رمضان را افطار كنم. بر او جايز است كه آن روز را به عنوان يكى از روزهاى شعبان روزه بدارد، پس در اين صورت اگر از ماه رمضان بود براى او كفايت میكند. و اگر از ماه شعبان بود زيانى به او وارد نمی ‏سازد، و كسى كه آن روز را با شك و ترديد روزه بدارد، بايد قضاى آن را بجا آورد، اگر چه معلوم شود كه آن روز از ايّام رمضان بوده است، زيرا هيچ فريضه‏ اى جز با يقين قبول نمی ‏شود. و براى كسى كه در يوم الشك روزه می ‏گيرد جايز نيست كه نيّت كند كه آن روز از ماه رمضان است.  من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 459

بشير نبّال از امام صادق عليه السّلام درباره يوم الشّكّ سؤال كرد، و آن امام عليه السّلام فرمود: آن روز را- به نيّت استحباب- روزه بدار، پس اگر معلوم شد كه آن روز از شعبان بوده است، روزه ‏اى مستحبّى بجا آورده ‏اى، و اگر از ماه رمضان بوده است، پس به روزه روزى از آن ماه توفيق يافته‏ اى.  من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 460

ابو الصّبّاح كنانى از امام صادق عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود : كسى كه روزه دارى را افطارى بدهد اجرى برابر با او دارد.من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 471

امام صادق عليه السّلام فرمود: سدير در ماه رمضان بر پدرم عليه السّلام وارد شد، پدرم به او فرمود: اى سدير، آيا ميدانى كه اين چه شبهائى است؟
پس سدير گفت: آرى، فدايت شوم، اين شبهاى ماه رمضان است، بفرما منظور چيست؟ پس پدرم به او فرمود: آيا می ‏توانى در هر شبى از اين شبها ده بنده از اولاد
اسماعيل عليه السّلام را آزاد سازى؟ سدير گفت: پدر و مادرم به فدايت، مال من به اين كار نمی ‏رسد. پس پدرم همچنان از شمار آن بندگان ميكاست، تا به يك بنده رسيد، و سدير در هر نوبت می ‏گفت: توانائى آن را ندارم. پس پدرم به او فرمود: آيا توان آن را ندارى كه در هر شبى مرد مسلمانى را به افطار فراخوانى؟ گفت: آرى، و ده مرد را. آنگاه پدرم عليه السّلام به او فرمود: منظور من همين بود اى سدير، زيرا افطارى دادنت به برادر مسلمانت با آزاد كردن بنده‏ اى از اولاد اسماعيل عليه السّلام برابر است.  من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 471

امام علىّ بن الحسين عليه السّلام چون روز روزه داشتنش فرا- می ‏رسيد، می ‏فرمود تا گوسفندى را ذبح می ‏كردند، و اعضايش را تقطيع كرده و آن را می پختند، پس شامگاهان به روى ديگها خم می ‏شد، تا در حال روزه داشتن بوى آن را بيابد، و آنگاه می ‏فرمود: كاسه ‏اى را بياوريد، براى خانواده فلان از اين غذا بكشيد، براى خانواده فلان غذا بكشيد،- تا همگى آن به پايان می ‏رسيد- پس آنگاه نانى وخرمائى می ‏آوردند، و شام آن امام همان بود.   من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 472

رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود: «سحرى بركت است، و فرمود: امّت من سحرى را وانمی ‏گذارد، اگر چه با خرماى خشكيده پوسيده‏ اى باشد».  من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 473

ابو بصير در باره سحرى براى كسى كه اراده روزه گرفتن كند، از امام صادق عليه السّلام سؤال كرد كه: آيا آن بر او واجب است؟ آن حضرت عليه السّلام فرمود: اگر بخواهد باكى نيست كه بدون سحرى روزه بگيرد، و امّا در ماه رمضان بهتر آن است كه از سحرى استفاده كند. من خوش دارم كه آن در ماه رمضان ترك نشود.من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 474

 


عبيد بن زراره از امام صادق عليه السّلام در باره قول خداى عزّ و جلّ «فمن شهد منكم الشهر فليصمه» سؤال كرد، امام فرمود: چه روشن است معنى آن! كسى كه حاضر در وطن باشد ميبايد آن ماه را روزه بگيرد، و كسى كه سفر كند ميبايد روزه نگيرد. من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 482

 

عيص بن قاسم از امام صادق عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود: چون مرد در ماه رمضان به سفر رود ميبايد افطار كند، و فرمود: رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله در ماه رمضان از مدينه به سوى مكه روان شد، و مردم با او بودند، و در ميان ايشان پيادگانى می ‏بودند، پس چون در ساعتى ما بين ظهر و عصر به سرزمين «كراع الغميم» رسيد، قدحى آب خواست، و نوشيد، و افطار كرد، و مردم نيز با آن حضرت افطار كردند، ولى بعضى از مردم روزه خود را به پايان بردند، و از اين رو ايشان را «عصات» ناميد، و هر شخص مسلمان را همى بايد تا فرمان رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله را به كار بندد.  من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 483

از امام صادق عليه السّلام سؤال كردند كه: چگونه شب قدر بهتر از هزار ماه است؟ امام عليه السّلام فرمود: انجام عمل صالح در آن شب از انجام آن در هزار ماهى كه شب قدر در آنها نباشد بهتر است.  من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه504

از امام صادق  عليه السّلام در باره شب قدر سؤال كردند، پس فرمود:
در آن شب فرشتگان و نويسندگان به آسمان دنيا فرود می ‏آيند، و همگى وقايعى را كه در آن سال واقع می ‏شود، و هر رويدادى را كه به بندگان می ‏رسد، و هر امرى را كه مشيّت خداى عزّ و جلّ به آن تعلّق گرفته است، می ‏نويسند، پس خداى تبارك و تعالى هر چيز از آنها را كه مقدم می ‏دارد، و هر چه را كه بخواهد به تاخير می ‏اندازد، و محو می كند، و ثابت می ‏دارد، و امّ الكتاب در نزد او است.   من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه505

قاسم بن يحيى، از جدّش، حسن بن راشد روايت كرده است كه گفت: به امام صادق عليه السّلام معروض داشتم كه مردم ميگويند كسى كه ماه رمضان را روزه بدارد، در شب قدر مغفرت الهى بر او نازل می ‏شود، پس امام عليه السّلام فرمود:
اى حسن، مزد كارگر را وقت فراغتش از كار می ‏پردازند، و مغفرت مزدى در برابر روزه است، و از اين رو آن را در شب عيد می ‏بخشند. گفتم: فدايت شوم، پس براى ما چه عملى در آن شب شايسته است؟ فرمود: چون خورشيد غروب كند سه ركعت نماز مغرب را به جاى آور و هر دو دست را به سوى آسمان بردار، و بگو: اى صاحب تفضّل و عطا، و اى مالك قدرت و قوّت بی ‏انتها، اى گزيننده محمّد و يار و ياور او، درود و رحمت فرست بر محمّد و آل محمّد و هر گناهى را كه مرتكب شده ‏ام، و من آن را از ياد برده ‏ام، در صورتى كه آن نزد تو در نامه‏اى بيان‏ كننده محفوظ و مضبوط است. بر من بيامرز.
سپس به سجده می ‏افتى و صد بار ميگوئى: «اتوب الى اللَّه» و در آن حال‏ سجود برآوردن حوائجت را مسألت ميكنى.   من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 520

امام حسن بن علىّ عليهما السّلام مردمان را نگريست كه در روز عيد فطر بازى ميكنند و می ‏خندند، پس رو به ياران خود كرد و گفت: خداى عزّ و جلّ ماه رمضان را ميدان مسابقه ‏اى براى خلق خود آفريده است كه به وسيله طاعت او به سوى خشنوديش بر يك ديگر سبقت ميجويند، پس گروهى از مردم سبقت گرفتند و پيروز شدند، و گروهى ديگر واپس ماندند، و نوميد و محروم گشتند، پس عجب است، و بسيار عجب است از كسى كه در چنين روز كه نيكوكاران و كوشندگان در آن روز مثاب و مأجور ميشوند، و كوتاهی ‏كنندگان نوميد و محروم ميگردند، در كار خنده، و سرگرم بازى باشد. و به خدا قسم كه اگر پرده برداشته ميشد، هر آينه هر نيكوكارى به‏ افزودن در نيكوكاريش، و هر تبهكارى به جبران تبهكاريش همى كوشيد.  من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 528

و حنان بن سدير، از عبد اللَّه بن دينار، از امام ابو جعفر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: اى عبد اللّه، هيچ عيدى از اعياد مسلمين چه اضحى و چه فطر تجديد نميشود، مگر آنكه در آن عيد حزنى براى آل محّمد صلّى اللَّه عليه و آله تجديد ميگردد گفتم: و چرا؟ فرمود: زيرا كه ايشان حقّ خود را در دست ديگران می ‏بينند.من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 529

و عبد اللّه بن لطيف تفليسى، از رزين روايت كرده است كه گفت : امام صادق عليه السّلام فرمود: زمانى كه حسين بن علىّ عليهما السّلام را به ضربت شمشير از پا درآوردند، و براى جدا كردن سر مطهّرش شتاب كردند، مناديى از درون عرش ندا داد كه: الا اى امّت سرگردان گمراه بعد از پيامبر خود، خدا شما را نه براى اضحائى توفيق دهد! و نه فطرى. و در خبر ديگر: نه براى روزه ‏اى و نه براى فطرى.
سپس امام صادق عليه السّلام فرمود: پس لا جرم ايشان توفيق نيافته ‏اند، و نخواهند يافت، تا زمانى كه منتقم خون حسين بن علىّ عليهما السّلام قيام كند.من لایحضرالفقیه جلد 2 صفحه 529

خداوند گوید روزه برای من است و من پاداش آن را می دهم ، روزه دار دو خوشحالی دارد ، وقتی افطار کند خوشحال می شود و همینکه خدا را دیدار کند و او را پاداش دهد باز خوشحال می شود. (نهج افصاحه ، 722)

اسلام بر پنج چیز استوار شده است
شهادت اینکه جز خدای یگانه نیست و محمد پیامبر خداست و به پا داشتن نماز و ادای زکوة و زیارت خانه خدا و روزه رمضان.
(نهج الفصاحه ، 1095)

سه چیز است که من درباره آن قسم می خورم ، خداوند کسی را که در اسلام سهمی دارد مانند کسیکه سهمی ندارد قرار نمی دهد ، سهم های اسلام سه تاست : نماز ، روزه و زکوة ، وقتی خدا با بنده ایی دوستی کرد روز قیامت او را به دیگری وا نمی گذارد و هر که گروهی را دوست بدارد خدا وی را با آنان محشور کند و چهارمین اگر درباره آن سوگند خورم امیدوارم گناه نباشد ، وقتی خدا کار بنده ایی را در دنیا مستور داشت در روز رستاخیز نیز مستور خواهد داشت. (نهج الفصاحه ، 1212)

پنج کار است که روزه را باطل می کند و وضو را می شکند : دروغ ، غیبت ، سخن چینی ، نظر شهوت و قسم دروغ. (نهج الفصاحه ، 1459)
شش صفت نیک است : پیکار با دشمنان خدا به وسیله شمشیر ، و روزه در روز تابستان ، و نیک صبری به هنگام مصیبت و ترک مجادله ، انفاق در نهان ، دوستی در راه خدا. (نهج الفصاحه ، 1735)
روزه دارید تا تندرست شوید. (نهج الفصاحه ، 1854)

روزه دار از آن هنگام که صبح می کند تا بشب در رود ، مادام که غیبت نکند ، در عبادت است و همین که غیبت کرد روزه او پاره شود.
(نهج الفصاحه ، 1855)

روزه سپر عذاب خداست. (نهج الفصاحه ، 1883)

در زمستان روزه داشتن بهره خنک بردن است. (نهج الفصاحه ، 1884)

روزه یک نیمه صبر است. (نهج الفصاحه ، 1885*

روزه سپری است ، مادام که آن را به دروغ با غیبت نرد. (نهج الفصاحه ، 1886)

روزه سپر آتش است و هر که روزه گرفت آن روز سبکسری نکند و اگر کسی با او جهالت کرد ، بدو ناسزا و بد نگوید و بگوید من روزه دارم.
(نهج الفصاحه ، 1887)

روزه داری یک نیمه صبوری است ، هر چیزی زکاتی دارد و زکات تن ، روزه داشتن است. (نهج الفصاحه ، 1888)

هر چیری را زکاتی است و زکات تن ، روزه داشتن است. (نهج الفصاحه ، 2257)

هر که روزه پیوسته دارد نه روزه داشته و نه افطار کرده. (نهج الفصاحه ، 2872)

چه بسیار کسان که هنگام شب برای نماز بر می خیزند و از کار خود جز بیداری ثمری نمی برند و چه بسیار کسان که روزه می گیرند و از روزه خویش جز گرسنگی و تشنگی سودی نمی برند. (نهج الفصاحه ، 474)
سه کس اند که بر خدا لازم است دعایشان را رد نکند ، روزه دار تا افطار کند ، و ستمدیده تا ستم از او دفع شود و مسافر تا به وطن بازگردد.
(نهج الفصاحه ، 1255)

 


بسا روزه دار که از روزه خود جز گرسنگی ثمری نبرد و بسا نماز شب گزار که از نماز خود جز بیداری سودی نگیرد. (نهج الفصاحه ، 1645)
سکوت صائم (روزه دار) تسبیح گفتن است و خواب وی عبادت است و دعای وی مستجاب است و عمل او دو برابر است.
(نهج الفصاحه ، 1851)


دعای روزه دار رد نمی شود. (نهج الفصاحه ، 1856)


خواب روزه دار عبادت است و سکوت وی تسبیح است و عملش مضاعف است ، و دعایش مستجاب است و گناهش آمرزیده.
(نهج الفصاحه ، 3139)