اتوکش

اتو نام آتشدان چدنی کف صیقلی وخوش دستی است که وقتی روی پارچه ی  دو نمی ، کشیده می شود ، ضمن ورچیدن نم پارچه ، درز وچین و چرو ک های آن را هم صاف می کند و به حالت دلخواه در می آورد .درون اتو یک شبکه ی چدنی متحرکی است که روی آن زغال می ریزند وبا مقداری آتش گیره آن را روشن می کنند و رویش تنوره می گذارند که زغال ها به آتش تبدیل شوند ودود وبوی آن از میان برود واتو کاملاً داغ گردد. پس از مدتی که آتش ها تبدیل به خاکستر شد با تکان دادن شدید اتو خاکسترها از ته آن بیرون می ریزد ورفته رفته اتو سرد می شود وباید دوباره آن را به همین طریق داغ کنند .هنگامی که اتو به بازار آمد وبه تدریج مردم به طرز کار و فواید آن پی بردند ، جزو ابزراهای ضروری خیاطی شد و جوانان هم به پوشیدن لباس های خوب عادت کردند .خانواده هایی که به روال سابق وبه خاطر صرفه جویی ، درز لباس فرزندانشان را با دست می دوختند ، به درخواست جوانان لباس دست دور را به خیاطی می بردند ومبلغی مزد می دادند که اتو بکشند وصاف کنند به همین جهت رفته رفته اتوکشی شغل جداگانه ای شد وبعضی خیاط ها تودوزی را رها کردند وبه اتو کشی وتعمیر لباس ها قناعت ورزیدند .

ابزار اتوکشی عبارتند از یک میز بزرگ ، دو سه تا اتو ، یک تخته ی نیم ذرعی منحنی شکل کاملاً صاف ویک بالشتک برای اتو کشیدن آستین وجاهای پیچ وخم دار ف یک کاسه آب ویک پارچه تمیز برای نم زدن وصاف کردن چین وچروک ها ، یک شیشه بنزین برای لکه گیری وچند کیسه ذغال ومقداری تراشه نجاری برای داغ کردن اتو وتعدادی چوب رختی ، برای لباس های اتو شده می باشد 

گوینده:پوران حاجتی